در روز جمعه ۲۴ خرداد ۱۳۶۴، هم‌زمان با راهپیمایی روز جهانی قدس، بمباران هوایی دشمن بعثی بر آسمان کرمانشاه فرود آمد. ستاره مرادیان، جانباز و مادر شهید، در این حادثه مجروح و نوزاد نه‌ماهه‌اش به شهادت می‌رسد در ادامه این روایت را می‌شنوید.

«بهمن احمدوند»، هم‌سلولی و جانباز ۳۵ درصد، می‌گوید: وقتی در سخت‌ترین شرایط اسارت بودیم، شهید جهانگرد امیری با شجاعت و مهربانی خود، نه تنها روحیه خودش را حفظ می‌کرد بلکه به همه ما امید و قوت قلب می‌بخشید.

«فرمان زندی» جانباز ۷۰ درصد کرمانشاهی می‌گوید: در خرداد سال ۱۳۷۲، هنگام خنثی‌سازی مین در یکی از مناطق عملیاتی جنوب، مین پوسیده‌ای در دستانم منفجر شد. دیگر چیزی نفهمیدم تا وقتی در بیمارستان به هوش آمدم. همانجا فهمیدم که دیگر دنیا را مثل قبل نمی‌بینم، اما شکر خدا هنوز می‌توانم خدمت کنم.

در نخستین روز‌های دفاع مقدس، شهید «بیژن محمدی چراغ‌آبادی»، سرباز دلیر ارتش جمهوری اسلامی ایران، با دلی آکنده از ایمان و عشق به وطن داوطلبانه راهی جبهه‌های نبرد شد. او در نبرد با دشمن بعثی تا آخرین لحظه ایستاد و در منطقه سراب‌گرم سرپل‌ذهاب مفقود شد؛ اما نام و یادش، چون ستاره‌ای بی‌نشان، در آسمان ایثار جاودانه ماند.

شهید «بهروز قزوینی»، جوانی مؤمن و تلاشگر از کرمانشاه، خدمت در پشت میز شرکت گاز را رها کرد تا در میدان نبرد از اسلام و میهن دفاع کند و در سرپل‌ذهاب به دیدار حق شتافت.

شهید «مجید ندافی» با ندای امامش همراه شد، داوطلبانه به جبهه رفت و جان خویش را تقدیم راه حق کرد؛ پیکرش هنوز در آغوش خاک میهن آرام نگرفته است.

شهید «گل‌نظر اسکندری» از اهالی روستای شیخ‌مصطفی سنجابی، که پس از پیروزی انقلاب در کنار نیروهای پاسدار فعالیت می‌کرد، در ۲۲ مهر ۱۳۵۹ هنگام انتقال مهمات به پاسگاه قلعه‌شاهین سرپل‌ذهاب هدف گلوله دشمن بعثی قرار گرفت و به فیض شهادت نائل آمد.

جانباز ۷۰ درصد دفاع مقدس، «غلامرضا اکبری»، در گفت‌وگویی از مجروحیت خود در عملیات میمک و مهران می‌گوید؛ جایی که برای فریب دشمن و کاهش فشار از نیروهای سپاه وارد میدان شدند و او در زیر آتش سنگین دشمن به شدت مجروح شد.

«مهین ویس مرادی» می‌گوید: در میان گل و باران، حیاط خانه‌ام به میدان نبرد تبدیل شد. ترکش‌ها تنم را شکافتند، یکی از کلیه‌هایم را از دست دادم، اما هنوز زنده‌ام تا روایتگر صبر زنان این سرزمین باشم.

در دل سنگر‌های جبهه، شهید «مراد خداکرمیان» نامه‌ای پر از محبت و ارادت به پدرش نوشت و از دوری او سخن گفت؛ نامه‌ای که اکنون سندی زنده از فداکاری و عشق فرزند به پدر است.